 |
| Pole lawy na półwyspie Snæfellsnes |
Po trzech miesiącach spędzonych w Islandii byłam zakochana w tej wyspie. Urzekły mnie piękne wodospady, niesamowite krajobrazy oraz styl życia. A dokładniej spokój i bezstresowe podejście Islandczyków.
Niestety jako studentka chemii nie widziałam dla siebie przyszłości w tym kraju. Nie chciałam wyjeżdżać po studiach i zaprzepaścić pięciu lat dość ciężkiej edukacji na byle jaką pracę w Islandii zwłaszcza w obliczu kryzysu jaki dotknął ten kraj w 2008 roku. Dużo z moich obaw było podyktowane brakiem wiary w siebie (dosyć częsta przypadłość u nas Polaków...). Ale życie chciało abym się tutaj znalazła! W czerwcu 2010 roku obroniłam pracę magisterska i zgodnie z planem wyjeżdżałam po raz ostatni do Islandii aby nacieszyć się jej urokami a po wakacjach mieliśmy razem z mężem na stałe wrócić do Polski. Na kilka dni przed wylotem moje polskie plany się trochę pokomplikowały...
Po przylocie na wyspę postanowiłam poszukać jakiejś pracy, żeby się nie nudzić w domu czekając na męża i gotując obiadki. Szanse wydawały się marne. Kryzys, bezrobocie... Wysoko nie mierzyłam, byle co dla zabicia czasu i dodatkowych pieniędzy, które mogłabym tutaj wydać :) Pracę znalazłam w dwa tygodnie i to nawet dwie. Po kilku tygodniach zdecydowałam, że zostaję na jakiś czas. Rok, może dwa. Stwierdziłam, iż poczekam na rozwój sytuacji w Polsce a zarobione za granicą pieniądze na pewno się przydadzą po powrocie. Międzyczasie zaczęłam rozglądać się za opcjami pracy w zawodzie. Bez wielkich nadziei ale na wszelki wypadek postanowiłam "zbadać teren". Rok później zaczynałam pracę w zawodzie, robiąc dokładnie to co chciałam. Po prostu nie wierzyłam w swoje szczęście!
